گـــر چه بر واعظ شهــر این سخــن آسـان نشـود

        

گـــر چه بر واعظ شهــر این سخــن آسـان نشـود

تا ریــا و رزد و سالـــوس مسلمـــــــان نشــــــود

رنـــدی آمــوز و کرم کـن که نه چنــدان هنرسـت

حیــوانی که ننــــوشد مـــی و انســان نشــــــــود

گـــوهــر پاک ببایـــد کـــه شود قـــــابــــل فیض

ورنـــــه هر سنگ و گلی لو لــو و مرجان نشود

اسم اعظم بکنـــد کار خود ایدل خــــــوش بـــاش

کـــه بتلبیس و حیـــل دیــــــــو مسلمــــــان نشود

عشق میورزم و امیـــــد کــــه ایــن فــن شــریف

چـــــون هنــــرهای دگـــر موجب حرمان نشــود

دوش میگفت کـــه فــردا بــدهــــم کـــام دلــــــت

سببی ســاز خدایــــا کـــــــه پشیمـــــــان نشـــود

حسن خلـــق ز خــدا می طلبــــم خــــــوی تـــرا

تــا دگـــر خـــاطـــر ما از تو پریشــــــان نشــود

ذره را تــا نبـــــــود همــت عـــــالـــــی حــــافظ

طالـــب چشمــه خــــــورشیــد درخشـــان نشــود

 

 

   

بغیــر از آنکـــه بشد دین و دانـش از دستـــــم

 

بغیــر از آنکـــه بشد دین و دانـش از دستـــــم

بیــا بگــــو که ز عشقت چــــه طرف بربستـم

اگـــر چه خرمن عمـــرم غم تو داد بیـــــــــاد

بخـــاک پای عـــزیزت که عهـــــد نشکستـــم

چـــو ذره گـــر چه حقیـــرم ببین بدولت عشق

که در هــــوای رخت چون به مهــــر پیوستم

بیار باده که عمـــریست تا من از ســــــرا من

به کنج عــــافیت از بهـــــــر عیـش ننشستـــم

اگـــر زمـــردم هشیاری ای نصحیت گـــــــو

سخن بخاک میفکـــن چـــــرا کــــه من مستم

چگونه سر ز خجالت بر آورم بـــــــر دوست

که خـــدمتی به سزا بر نیامــــــــد از دستــــم

بسوخت حافظ و آن یـــــار دلســـــوز نـــگفت

کـــه مـــرهمی بفـــرستم که خاطرش خستـــم

 

خوشست خلــــوت اگـــــر یار یــار مــن باشـد

خوشست خلــــوت اگـــــر یار یــار مــن باشـد

نــه من بســوزم و او شمــع انجمـــــن بـــاشــد

مــن آن نگیـــن سلیـــمـان به هیــچ نسـتــانــــــم

کــه گاه گاه بـــراو دست اهـــــــرمـــــن باشــد

روا مـــدار خـــدایا کــه در حـــریم وصــــــال

رقیــب محـــرم و حـــرمــان نصیب مـن بـاشـد

همـــای گــو مفکــن سایـــه شــرف هـــرگـــــز

در آن دیــار کــه طـوطــی کم از زغــــن باشـد

بیــان شوق چــه حــاجت کـــه ســــوز آتش دل

تــوان شناخت زســوزی کــــــه در سخن باشـد

هــوای کــوی تو از ســـــر نمیــــــــــرود آری

غـــریب را دل ســر گشتــــه بــــــا وطن باشـد

بســان ســوسن اگـــر ده زبـــان شـــــود حـافظ

چـــو غنچــه پیش تــــواش مهـر بـر دهن باشـد

حــــاشا کـــه من به موسم گل تــــرک می کنــم

 

حــــاشا کـــه من به موسم گل تــــرک می کنــم

من لاف عقـــل میزنـــم ایـــن کــــار کی کنـــــم

مطرب کجاست تا همـــه محصول زهـــد و علم

در کار بانگ بـــربط و آواز نـــــی کنــــــــــــم

از قال و قیل مــــدرسه حـــالی دلــــم گــــرفت

یک چنــــد نیـــز خـــدمت معشـــوق و می کنـم

کو پیــک صبح تا گلـــه هـــای شب فـــــــــراق

با این خجستــــه طلعت فــــرخنـــده پــی کنــــم

کی بـــود در زمانــــه وفا جـــام می بخـــــــواه

تا مــــن حکایت جـــم و کاووس و کــی کنـــــم

از نامـــهء سیـــاه نترسم کــــــه روز حشـــــــر

با فیض و لطف او صد ازاین نامه طی کنـــــــم

آن جــــان عافیت کـــه به حـــافظ سپـــــرد یــار

روزی رخش ببینــــم و تسلیـــــم وی کنـــــــــم 

  

پنــــداشتم همیشــه گل خـــــاطر منــــی

  

پنــــداشتم همیشــه گل خـــــاطر منــــی

عشق منــی امید منــــی دلبــــر منـــــی

پنـــداشتم که از پی تنهــائی و سکـــوت

از عمــر آنچه مانده بجــــا در بر منـی

پنتداشتم نگــاه تو پیــــــک محبت است

شوق منــــی نشاط منـــی ساغـر منــی

 

از بــرای غم مــن سینهء دنیـــا تنـــگ است

  

از بــرای غم مــن سینهء دنیـــا تنـــگ است

بهــر این موج خروشان دل دریا تنــگ است

تا ز پیمــانهء چشمـان تــو سر مست شـــــدم

دیگــر انــدر نظرم دیدهء مینــا تنــــگ اسـت

بسکــه دل در سر گیسوی تو آویختــــه است

از بـــرای دل آشفتـــه مــا جــا تنــــگ است

گفتــه بــودی به دیــــدار من آیــی ز وفــــــا

فـرصت از دست مده وقت تماشا تنگ اسـت

ســـر بدامان تو زین پس نهم و نالــه کنــــــم

بهــر نالیدن مــن دامن صحــرا تنـــگ اسـت

مگـــر امــروز با بالیـــن من آیی کـه دگـــــر

عمـــر کــوتاه مرا وعده فــردا تنـــــگ است

خنـــدهء غنچه فــرو مــــرد زبیــــداد خــزان

چه توان کرد که چشم و دل دنیا تنــگ است

ای بیخبر از درد من بـر آسمـان شد گرد من

 

ای بیخبر از درد من بــــــــــــــر آسمــــــــــــــــــــــــــــــــــان شد گرد من

دیدی چو رنگ زرد من مــــــــــــــــارا رهـــــــــــا کردی و رفتی

عشق مرا نشنــــــــــــــــاختـــــــــی با دیگران پرداختی

ما را پریشان ســــــاختی دل باختی دل باختی

روزم سیـــــــــــــــــاه کردی و رفتی

بیتو به تنها ساختم بـا رنج شبها ساختم

با چشم دریا ساختم یعنی سراپا ساختم

تــــــو ترک مــــــــــا کردی و رفتی

 

چــــــــرا دیشب به سوی من نمیدیدی نمیدیــدی

چــــــــرا دیشب به سوی من نمیدیدی نمیدیــدی

نــــــــگاهی هم به سوی من نخندیدی نخندیــدی

تغافل بود یـــــــــــار از بودن اغیـــار ترسیـدی

مبادا نازنین من زمن تو ســــــــــــرگران باشی

خدا نا خواسته ای جان به حرف این و آن باشی

تمـــام شب از این غم دلبر من خون دل خوردم

به آه و گریه و زاری شب خود را به سر بردم

دوستان این دل بیمــــــار مـــرا یاد آریـــــــد

  

دوستان این دل بیمــــــار مـــرا یاد آریـــــــد

صبر کم محنت بسیــاری مــــرا یاد آریــــــد

روز روشن چو بهم بزم طـــــرب ساز کنیـد

تیــره گی های شب تـــار مـــــرا یــــاد آرید

شاد از قید غم آزاد به بستــان چو رویــــــــد

به قفس مـــرغ گـــرفتار مـــرا یــــاد آریـــد

ابر نیسان چـــو گهربار شــود وقت بهــــــار

گـــریه دیده خـــونبـــار مـــرا یــــاد آریـــــد

در صف لاله رخـــان چــــو به تماشا نگریـد

داغ هــــای دل افگـــار مـــرا یاد آریـــــــــد

در چمن بـــر گل و سنبل چـــو نظـربگشایــد

طره و عارض دلــــدار مـــرا یاد آریـــــــــد

دیده یی گر بگشایــد به گلستــــان از نــــــــاز

آن زمـــان نرگس بیمــــار مــرا یاد آریـــــــد

گرچـــه گردید فراموش مــــرا روز نشــــاط

باز محجوبه غمخـــوار مـــرا یــاد آریــــــــد

     

از تـــو دورم مــن و دیوانـــه و مــدهوش توام

  

از تـــو دورم مــن و دیوانـــه و مــدهوش توام

آنچنان محــو تو گشتم کــــــه در آغــوش تـوام

یکــــدم از دل نبـــرم یــــاد دل آویـــــز تـــــرا

گر چه چون عشق ز دل رفتــه فـراموش تـوام

نگــــه گــرمم و در چشــم سخـــن گـــوی توام

هـــوس بــوسه ام و در لب خــــــاموش تــوام

همچـــواشکی کـــه زجـــان ریخته در دامن تو

چــون صدائی کــه ز دل خاسته در گوش توام

پـــای تـــا سر همــه طوفانـــــــــم آشفتگیــــــم

بحـر در موجم و عمریست که در جـوش تـوام

گــر چه در حسرتم از دوری بــــــرق نگهــت

زنـــده با یاد تو و گـــرمی آغـــوش تــــــــوام

در دل شب تـــاریک کــه چـــون بخت منسـت

تــا سحــر منتظــر صبح بنــــــا گـــوش تــوام

خــــاطر نازکت آزرده شـــد از محنـــت مـــن

بـــار سنگینـــــم و آویختــــه از دوش تــــــوام

  

آبیــــــار چمن رنـــگ، ســــــــراب است اینجا

آبیــــــار چمن رنـــگ، ســــــــراب است اینجا

در گل خنــــده ی تصویــــــر گلاب است اینجا

وهـــــم تا کـــــی شمـرد سال و مه فرصت کار

شیشه ی ساعت مـــوهــــــوم حباب است اینجا

چیست گـــــــردون، هوس افزای خیالات عدم

عالمـــــی را به همین صفر حساب است اینجا

چـــــه قدر شب رود از خود که کند گـرد سحر

مــــــو سفیدی عـــــرق سعی شباب است اینجا

قد خــــم گشتــه، نشان می دهد از وحشت عمر

بـــــر در خــــانه از آن حلقه رکاب است اینجا

عشق ز اول علـــــم لغــــزش پـــــــاداشت بلند

عـــــــذر مستان به لب موج شراب است اینجا

بـــوریا راحت مخمـل بـــــه فــــــراموشی داد

صد جنون شور نیستان رگ خواب است اینجا

لــــذت داغ جگـــــــر حق فـــرامــوشی نیست

قسمتــــی در نمـــک اشک کبـــاب است اینجا

همــــه در سعــــی فنـــــا پیشتر از یکدیگریم

بــا شـــرر سنگ گــــروتاز شتاب است اینجا

رستن از آفت امکـان تهــــی از خود شدنست

تــــو ز کشتی مگـــــــذر عالم آب است اینجا

زین همـــــه علم و عمل قدر خموشی دریاب

هرکجا بحث ســـوالی ست جواب است اینجا

بیــدل آن فتنـــــه که تــــوفان قیـــــامت دارد

غیـر دل نیست همین خانه خراب است اینجا

 

پــی اشــک مــــــن نــدانــم بکجــا رسيـــده باشــد

 

پــی اشــک مــــــن نــدانــم بکجــا رسيـــده باشــد

زپيـــت دويـــدنی داشت بـرهـی چکيــده باشـــــــد

ز نگــاه ســر کشيــدن بـرخت چــه احتمال اســت

مگـــر از کميــن حيـــرت مـژه قـد کشيده باشــــد

تـب و تـاب مـوج بـايـد ز غـــــرور بحــــر ديـدن

چـــــــه رســـد بحالم آنکس کــه تــرا نديده باشــد

بـــه نسيمـی از اجــابـت چمـــــن حضور داريـــم

دل چــــاک بــال ميــزد سحــری دميـــده باشـــــد

بچمـــن ز خــــون بسمل همـه جا بهار ناز اســت

دم تيـــغ آن تبســم رگ گـــل بــريــــــده باشــــــد

دل ما نـداشــت چيـــزی کــه تـوان نمـود صيـدش

ســر زلفــت از خجالـت چقــــدر خميــده باشــــد

چــه بلنـدی و چه پستی چـه عدم چه مالک هستی

نشنيــده ايــم جــايــی کـه کس آرميــده باشـــــــــد

بــم و زيـــر هستی مــا خـــروش سـاز عنقاســت

شنــو از کسی کــه او هـم ز کسی شنيـــده باشـــد

ز طـــريـق شمع غـافــل مگــــذر دريــن بيــابــان

مـــــژه آب ده زخاری که بپــــــا خليــــده باشــــد

بــدماغ دعوی ء عشــق سـر بوالهـوس بلنــد است

مگـــــر از دکـان قصـاب جگــری ــريده باشــــد

همـــه کس ســراغ مطلب بـدری رسـانـد و نـازيـد

مـــــن و نـازنينـم جـــايــی کـه بلب رسيده باشــــد

بهــــزار پـــرده (بيــــدل) زدهان بی نشــــانــــش

سخنـی شنيــده ام مـن کـه کسی نـديــــده باشــــــد

 

 

 

بیـــــا تا قـــدر یکــــدیگـــر بــــــدانیم

بیـــــا تا قـــدر یکــــدیگـــر بــــــدانیم

که تا نا گــــه ز یکـــدیگــــر نمــانیم

کریما جــــــان فـــدای دوست کــردند

سگــــــی بگــــذار مـــا هم مردمانیم

غرضها تیره دارد دوستـــــــــــی را

غرضها را چـــرا از دل نــــــــرانیم

گهی خوشدل شوی از من کــه میرم

چـــرا مرده پرست و خصم جـــانیــم

چو بعـــد مرگ خواهی آشتی کــــرد

همه عمــر از غمت در امتحـــانیـــم

کنون پنـــدار مــردم آشتی کـــــــــن

کــه در تسلیم مــــا چــون مرد گا نیم

چو بــر گورم بخواهــــــی بــوسه دادن

رخــــم را بوسه ده اکنـــــون هما نیــم

 

مــــا در ره عشق تـــو اسیـــــران بلا ئیـــــــــم

مــــا در ره عشق تـــو اسیـــــران بلا ئیـــــــــم

کس نیست چنین عـــاشق بیچاره که ما ئیــــــم

بــــر ما نظری کــــن کـــه درین شهر غـــریبم

بـــرما کـــرمی کن که درین شهر گـــــــدائیـم

زهـــدی نه که در کنج مناجـــــــــات نشینیـــم

وجـــدی نه کـــه بر گـــرد خـــــــرابات بر آئیم

حـــلاج و شانیم کــــه از دار نتـــــــــرسیــــــم

مجنــــون صفتانیـــــم کــــه در عشق خــدائیم

ترسیدن ما چونکـــه هم از بیم بـــــــلا بــــود

اکنـــون ز چه تر سیم کــــه در عین بـــــلائیم

ما را بتو سریست کـــه کس محرم آن نیست

گر سر برود سر تــــو با کس نــــــگشا ئیــــم

مـــا رانه غم دوزخ و نه حرص بهشت است

بـــردار ز رخ پـــرده کــــــــه مشتاق لقــائیم

عاشقــان مستنــــــد و مـــــا دیــــوانـــه ایم

عاشقــان مستنــــــد و مـــــا دیــــوانـــه ایم

عــــارفان شمع اند و مــــا پروانـــــه ایــــم

چـــــون نـــداریم با خـــلا یق الفتـــــــــــــی

خلق پنــــدارنـــــد مـــــا دیـــوانـــه ایــــــــم

در ازل دادنــــــد چــــون جـــــــــــــام الست

تا ابــــــــد مـــا مست آن پیمـــــانــــــه ایــم

ظاهــــــــــر سستی مـــــا را خـــــود مبیــن

در شکــــست نفس خـــــــود مـــردانــه ایـم

کــــــس نگـــــردد واقف اســــــــرار مــــــا

زانکـــه همچـــون گنج در ویـــــــــرانه ایم

چی شمع امشب در ین محفـــل چمــن پـــرداز می آید

چی شمع امشب در ین محفـــل چمــن پـــرداز می آید

کـــه آواز پر پروانه هــم گلبــــــــاز مــــــی آ یــــــــــد

نسیم گـــویی از گلـــزار الفت بـــاز مـــی آیــــــــــــد

که مشت خاک من چـــون چشم در پرواز مـــی آیــــد

ز پیش آهنگــی قانــون حسرتهــا چــــه مــــی پـــرسی

شکست از هـــر چه باشد از دلـــــم آواز مـــــی آ یــد

پــر افشان هوای کیستـــم یارب کــــــــه در یــــادش

نفس در پـــرده ای انــدیشه ام گلبـــــــاز مــی آیـــــــد

ز خـــود رفتن اگـــر مقصود بــاشــد شعلــــه مــــا را

فســردن نیز دارد آنچــــه از پـــــــــرواز مــــــی آیــد

ز دریا بــازگشت قطــره گــــوهــــــر در گــــره دارد

نیـــاز من ز طـــواف جلــــوه ی او نــــاز مــــی آیـــد

نفس دزدیده ام چو شمع و پنهـــــان نیست داغ دل

هنـــوز از خموشی بــــوی لب غمــــاز مــــی آیــــد

دل هــــر ذره خــــورشید است اما جهد کـــــو بیــــدل

منم آئینـــه از دستـت اگــــــــــــر پــــــردازمــی آیـــد

 

زنـــد گی محـــرم تکــــــــرار است و بـس

زنـــد گی محـــرم تکــــــــرار است و بـس

چــون شرر این جلــــوه یک بار است وبس

از عـــــدم جــــو ئیـــــد صبــح ای عا قلان

عـــا لمـــــی اینجــــــا شب تــار است وبس

از ضعیفـــی بـــــــر رخ تصـــویــــر مــــا

رنــگ اگـــر گــل میکنـــد بـار است و بس

غفلـــــت مـــا پــــرده بیگا نگـــــــــــی ست

محـرمان را غیــر هــم بــــــار است و بـس

کیست تــــا فهمـــد زبـــــــان عجــــــز مــا

نــالـــه اینجـــا نبــض بیمــــــار است وبس

نیست آفـــــــاق از دل سنگیــــن تهــــــــی

هـــــر کجــا رفتیم کــــــوهسار است وبس

از شکست شیشــــه دلهـــــــــا مپــــــرس

ششجهت یک تیشـــــــــتر زار است وبس

در تحیـــــــــر لـــــذت دیـــوار کــــــــــو

دیــــده ی آئینـــــــه بیـــــدار است وبـــس

اختــــــــلاط خلـــــق نبـــود بــی گــــزند

بــــزم سخـــــن حلــــقه مــار است وبس

ای ســرت چــون شعلـه پــــر باد غرور

اینکـــــه گـردن می کشی دار است وبس

بیـــــــــدل از زنـــــدا نیــان الفتــــــــیم

بــوی گــــل را رنگ دیوار است و بس

گــــر از ین منــــزل ویران بسوی خـــــانــه روم

گــــر از ین منــــزل ویران بسوی خـــــانــه روم

دگــــر آنجا کـــه روم عاقــــل و فـــــرزانــه روم

زین سفر گــــر به سلامت بــــــوطن باز رســـــم

نــــذر کــــردم که هـــــم از راه به میخــانــه روم

تا بگویم کــــه چه کشفـم شد از ین سیر و سلوک

بـــه در صو معــــه با بـــربط پیمـانـــــــــــــه روم

آشنایــــان ره عشق گـــــرم خـــــــون بخـــورنـد

نا کسم گـــــــر به شکایت سوی بیگانــــــه روم

بعد از ین دست من و زلف چو زنجیـــــر نگــار

چنـــد و چنــد از پـــی کام دل دیــــــــوانــــه روم

گــــر ببینم خم ابـــروی چــــو محـــرابش بــــاز

سجـــده شکر کنـــــم و ز پــــــی شکـرانــه روم

خـــرم آندم که چــو حافظ به تو لای وزیــــــــــر

سر خــــــوش از میکــده با دوست بکاشانه روم

خـــــرم آنروز کـــزین منـــزل ویـــران بـــروم

  

خـــــرم آنروز کـــزین منـــزل ویـــران بـــروم

راحت جــان طلبــم و ز پـــی جــــانان بـــــروم

گــرچه دانم کـــه بجـــائی نبـــرد راه غــــریـب

من ببـــوی سر آن زلــف پــــریشان بـــــــروم

دلم از وحشت زنــــــدان سکنــــدر بگـــــرفـت

رخت بـــر بنـــــدم و تـــا ملــک سلیـمان بروم

چــون صبا با تن بیمــار و دل بـــــی طــا قـــت

به هوا داری آن سر خــــــرامان بــــــــــــروم

در ره او چو قلم گر به سرم بــا یــــــــد رفـت

با دل زخــــم کش و دیـــــده گــــریان بـــــــروم

نـــذر کردم گـــر ازین غــم بــــــــدر آیـو روزی

تا در میکـــده شادان و غــــــزل خــوان بـــروم

به هـــــــوا داری او ذره صفــت رقص کنــــــان

تا لب چشمه خـــــورشیــد درخشــــــان بــــروم

تازیان را غـــــم احـــوال گـــرانبـــــــاران نیست

پارسیایان مــــددی تا خــــوش و آسان بــــــروم

ور چـــو حافظ زبیابـــان نبـــــــرم ره بیــــــرون

همره کــــــــو کبـــه آصــف دوران بـــــــــــروم

 

دست از طلـــب نــــدارم تا کــــام من بــــر آیـــد

 

دست از طلـــب نــــدارم تا کــــام من بــــر آیـــد

یا تن رسد بجانـــــان یا جان ز تـــــن بــــر آیـــد

بگشای تربتـــم را بعـــد از وفــــــات و بنگـــــر

کــــز آتش درونــم دود از کفـــــن بـــــــر آ یــد

بنمای رخ کـــه خلــقی واله شونـــد و حیـــــران

بگشای لب کــــه فــــریاد از مـــرد و زن برآید

جان بـــرلبست و حســرت در دل کـــه از لبانش

نگــــرفته هیچ کـــامی جـــان از بــــدن برآیـــد

از حسرت دهـــانش آمـــــــــد به تنـــــگ جانـم

خـــود کـــآم تنگد ستان کــــر زان دهــــن برآید

گــــــوینـــد ذکــر خیرش در خیـــــل عشقبــــازان

هــــــــر جــاه کــه نــــام حـافظ در انجمــن برآید

 

دوش در حـلقه مــا قصــه گـیسوی تــو بــود

  

دوش در حـلقه مــا قصــه گـیسوی تــو بــود

تا دل شب سخـــن از سلسلـــــه مـــــوی تـوبــــود

دل که از ناوک مـــژگان تو درخون میگشت

باز مشتـــــاق کمانخــــــانه ابــــــــروی تو بـــود

هم عفــــــا لله صبــا کــز تـــو پیامــــی میـداد

ورنه در کس نـــرسیـــــــدم کــه از کـــوی توبود

عالم از شور و شر عشق خبــر هیچ نـــداشت

فتنه انگیــــز جهــــان غمـــــزه جادوی تو بــــود

من سر گشته هم از اهــــــل سلامت بـــــــودم

دام را هــــــم شکن طـــره هنــــــــدوی تــو بود

بگشا بنـــــــد قبـــا تا بگشـــــایـــــــد دل مـــــن

که گشـــــادی که مــــــرا بود ز پهلـوی تو بود

بوفـــای تو کــــه بر تــــربت حـــــــافظ بگـــــذر

کـــز جهان مــــــی شد و در آرزوی روی تو بود

  

 

بخت از دهــــان دوست نشــانــــم نمیــدهــد

بخت از دهــــان دوست نشــانــــم نمیــدهــد

دولــت خبـــر ز راز نهــــــانـــــم نمیدهــــد

از بهـــر بـــوسهء زلبش جــان همـــی دهـم

اینم همــــی ستانــد و آنــــــــــم نمـی دهــــد

مردم درین فـــراق و درآن پـــرده راه نیست

یاهست و پـــرده دار نشــانــــــم نمیــــدهـــد

زلفش کشیــد باد صبـــاح چـــرخ سفله بیـــن

کانجـــا مجـــال باد و زانــــــــم نمیـــدهـــــد

چنـــدانکه بر کنـــار چـــو پر گار مـی شـدم

دوران چـــو نقطه ره بمیــــــانــم نمیـــدهــــد

شکر بصبر دست دهـــد عـــــــاقبت ولــــــی

بــــد عهـــدی زمـــانــــــه زمــــانم نمیــــدهد

گفتــم روم بخــواب و ببینم جمــــــال دوســت

حافظ زآه و نـــاله امــــــانـــــــم نمیـــــد هــد

انــــــزوای درد را درمان بجـز احساس نیست

انــــــزوای درد را درمان بجـز احساس نیست

خوشه چین را وقت خرمن احتیـاج داس نیست

پیش بیــــــدردان عــــلاج درد جستن ابلهیست

آبـــــرو را عــــــزتی باید کسی را پاس نیست

درد دل را چــــاره جستم نا امیدی رخنه کــرد

تار و پود جستجو را همت کـــــــرباس نیست

دست را بهــــر طلب بــــــر آسمـان کردم بلند

وین ندا آمــــــد کــه در این جــا الهناس نیست

پیش شیطان رفتــم و از وی مــدد جستم نکرد

اعتمــاد و اعتقاد هـم خالـی از وسواس نیست

طیب و اشهــــد زبــان لال را گـــــویـا نکـرد

گوش کــر را بینشی برسورهء اخلاص نیست

نقش مــــوزون حسن معنــــی را معین میکند

زشت را زیـــبــا نمودن  خلقت عکاس نیست

دل تــــرک بـــر داشت بردم در دکــــان شیشه گر

وین عجب بین دربساطش خط کش والماس نیست

درجهان جزوصل جانان کی بود درمان عشق

درجهان جزوصل جانان کی بود درمان عشق

تـاشـــفـایـابـد دلـم ازرنـج بـی پــایـان عشــــق

جـز سرشک دیده گانم هـمـدم من نیست کـــس

ازکه پرسم راه دراین صحرای بی پایان عشق

همچومرغ بسملی درخاک وخـون غلـتـیـده ام

ســوخـته بال وپرم درآتـش ســوزان عــشـــق

ازگلـســتان محـبـت خـاربایـد چــیــد و رفــت

گـل نروید هیچـگاه ای یار در بسـتـان عـشــق

ســینه ام آ تـش گـرفت از سوز قـلب پرزغــم

دیده گانم گشت یارب غرق در طـوفان عـشـق

شــکـــوه ازکـس می نشاید زانکه درروز ازل

  ثبـت کـرد نام مرا مجـنون در دیوا ن عـشـق

"عارفی" ا شکم گرفت رنگ شفق از هـجریار

بعـد ازا ین تا زنده ام دست من و دامان عـشـق

 

عشق بیــن بـــا عـــــاشقـان آمیختــــــه

عشق بیــن بـــا عـــــاشقـان آمیختــــــه

روح بیــن بــــــا خاکــــدان آمیختـــــه

چند بینی این و آن و نیک و بـــــــــــد

بنگـــر آخـــــر این و آن آمیختـــــــــه

چنــد گــویی بی نشان و بـــا نشـــــان

بـــــی نشان بیـــن بـــــا نشان آمیختـه

چنــــد گـــویی این جهان و آن جهـان

آن جهان بین وین جهـــــان آمیختــــه

انـــــدر آمیــزید زیـــرا بهر مـــاست

این زمین بـــــا آسمـــــان آمیختــــــه

آب و آتش بین و خاک و بـــــــاد را

دشمنـــان چــــون دوستــــان آمیخته

آنچنان شاهـــی نگـــر کــز لطف او

خــــارو گل در گلستـــــان آمیختـــه

آنچنان ابـــری نگـــر کــز فیـض او

آب چنــــــــــدان نــــاودان آمیختــه

اتحـــاد انــــدر اثـــر بین و بـــــدان

نــــــو بهـــــار و مهــرگان آمیختـه

گرچه کژ بازند و ضـــدانند لیــــک

همچــــو تیرنـــد و کمــان آمیختـــه

قنــد خــا خاموش باش و حیـف دان

قنــد و پند انـــدر دهـــــان آمیختـــه

شمس تبریـــزی همی رویــــد زدل

کس نبــــــاشـــد آنچنــــان آمیختــه

دیگــــر لباس عشق تـــــو در بــــر نمــی کنــم

دیگــــر لباس عشق تـــــو در بــــر نمــی کنــم

دیگـــر حــــدیث مهـــر تـــرا ســـــر نمـی کنم

بگذشته ام ز تــــو چـــو تــو قــدری نــداشتــی

اکنون به ذکـــر نام تـــــــو لب تـــــر نمی کنـم

ســـــر دادم ز جــــور تو نالـــــــه هــــای زار

دیگـــــر خیال روی تـــــــو در سـر نمی کنــم

از بس شنیــــده ام زتو من حـــــرفهــای زشت

اکنــــون به حــــرف خوب تـــو باور نمی کنم

از پیش من بـــرو که به شوق وصــال تــــــو

مــن کلبـــــه امیــــــــد منـــــور نمـــی کنـــم

بيگانه با خـــــودستم از ديگران چــــه گويم

       

بيگانه با خـــــودستم از ديگران چــــه گويم

در دست سرنــــوشتم از اين و آن چه گويم

مهتاب پشت ابر و خـــــورشيد بی سخاوت

باغ ستاره خــــالی از آسمان چــــــه گـويم

از سبزی بهــــــاران با آن شكـــــوه زيبـــا

با برگ های زرد فصل خزان چـــــه گويم

مرز است مرز رفتن٬ بند ست راه پـــويش

در پشت مرز هايم از بيكران چــــــه گويم

جـــــاری ست در سرشتم درد هميشه پيـدا

خاموش ره سپارد از اين روان چه گـــويم

پيــوسته در گــــــريزم از شهر آشنــــــايی

تنها در اين جهــــــانم از دوستان چـه گويم

                            

 

گــــر من از باغ تــو یک میــوه بچینـــم چــه شود

                                                 

گــــر من از باغ تــو یک میــوه بچینـــم چــه شود

پیش پائــی بچـــراغ تـــــــــو ببینــــــــم چــه شـود

یــارب انــدر کنف ســایـــــــه آن ســـــرو بلنــــــد

گــــــر من ســوختــــــه یکـــدم بنشینـم چـه شـــود

آخــــــر ای خـــاتــم جمشیــــد همایـــــون آثــــــار

گــــرفتـــد عکس تـــو بـــر نقش نگینــــم چه شود

واعظ شهــــــر چـــــو مهــر ملک و شحنه گزیــد

مــن اگـــر مهـــر نگـــاری بگــــزنیـــم چــه شود

عقلـــم از خانه بــدر رفت و گــــــــــرمی اینسـت

دیـــأم از پیش کـــه در خانـــهء دینـــــــم چه شود

صرف شد عمـــر گـــرانمایـــه بمعشـــوقـه ومـی

تا از آنــــم چه به پیش آیـــد از اینــــــم چـه شـود

خــواجه دانست کــه من عــــــاشقم و هیـچ نگـفت

حافظ ار نیـــــز بـدانـــــد کــه چنینـــــم چـه شود

 

شب که طــوفان جوشی چشم تــــرم آمــد به یــاد

شب که طــوفان جوشی چشم تــــرم آمــد به یــاد

فکـــر دل کـــردم بلای دیگـــــــرم آمـــــد به یـاد

با کــدامین آبرو خــــاک درش خــــــواهی شــدن

داغ شو ای جبهــه دامـــــان تــرم آمــــد به یــــاد

نقش پایی کــرد گــل بیتابی ام در خــــون نشانـــد

پهلوی در خـــــواب دیــدم بستــرم آمـــد به یــــاد

ذره را دیــدم پر افشــان هـــــــــــوای نیستــــــی

نقطه ای از انتخـــــــاب دفتــــــرم آمــد به یـــــاد

در گـــریبان غوطــه خــوردم رستو ازآشوب دهر

کشتی ام میبرد و طــوفان لنـگـــــــرم آمــد به یـاد

تا سحـــر بی پـــرده گـــردد شبنم ازخورفته است

الـــــوداع ای هــم نشینـــان دلبـــــرم آمــــد به یاد

حسرت طــوفــان بهــار عــالــــم مخمــــــوریــــم

هـــر قـــدرگـــردید رنگـــــم ساغر آمـــد به یــــاد

ای فــــراموشی کجـــائی تا به فریـــــادم رســــــی

باز احـــــوال دل غمپــــــــرورم آمـــــــد بــه یـــاد

بیــــدل اظهـــار کمالـــم محـــــو نقصان بوده اسـت

تا شکست آئینــــه عـــرض جــــوهـــرم آمد به یـاد

خامـــــوشم و بیتابی فــریاد نــــــــدارم

 

خامـــــوشم و بیتابی فــریاد نــــــــدارم

چندانکه فرامـــوش توام یاد نــــــــدارم

این ناله که قد میکشد از سینه ای تنگــم

تصویر نهال زغــــم آزاد تــــــــو دارم

تمثال گل و رنگ بهـــــارم چـه فریبـــد

مــن آئینــــه حسن خـــداد تـــــــو دارم

هــر چند به صد رنگ زنم دست تصنع

چـــون وانگـــرم خامه بهزاد تــو دارم

تا زنده ام از جـان کنی ام نیست رهائی

شیرینــی و من خـــدمت فرهاد تودارم

گو شیشه ای امکان شکند سنگ حوادث

من طــاقـــی از ابروی پریزاد تـو دارم

پرواز نفس یـــاد گـــرفتاری شوق است

این یک دو پــر از خانه صیاد تـو دارم

چشمت به نگاهی زجهــــان منتخبم کرد

تمغای قبــول از اثـــر صاد تـــــو دارم

مطرب چــه تراود زنی بی نفس مــــن

هــر ناله که دارم از ارشاد تـــــو دارم

بیدل تــو به من هیچ مـــــدارا ننمـــودی

عمریست کـــه پاس دل نــاشاد تو دارم

بــا صــد حضــور باز طلبگـــارت آمــــدم

 

بــا صــد حضــور باز طلبگـــارت آمــــدم

دست چمـــن گــــرفته به گلــزارات آمــدم

جمیعتی دلیــل جهــــــان امیـــــــد بـــــــود

خوابیــــدم و به سایـــــه ای دیــوارت آمدم

شغل نیساز و نـــاز مکـــــرر نمــــی شود

بــودم اسِِِیــــر و بـــاز گــــرفتارت آمـــدم

بیع و شرای چارسوی عشق دیگـــر اسـت

خــــود را فــروختم که خـــریدارت آمــدم

احسان بهر چه می خردم سود مـــدعاسـت

از قیمتم مپـــرس به بازارت آمـــــــــــــدم

قطع نظـــر زهـــر دو جهــــــان کفیل شــد

تا یک نگـــاه قابل دیـــدارت آمــــــــــــــدم

مستــــانه می روم زخود نشئــه رهبر است

گــــویا به یـــاد نــــرگس خمـــارت آمــــدم

وقف طـــــراوت مــــــن بیـــــــدل تبسمــی

پـــر تشنه کـــام لعــل شکـــر بـارت آمــدم

آسودگـــــان گـــــــوشه ی دامـــان بوریا

آسودگـــــان گـــــــوشه ی دامـــان بوریا

مخمــل خـــــــریده انــــــد ز دکان بوریا

بــــی باک پــــــــا منه به ادبگاه اهل فقر

خـــــوابیده است شیـــــر نیستـــان بوریا

بــــوی گل ادب ز دمــــاغـــم نمــی رود

غلتیــــده ام دو روز به دامــــــــان بوریا

از عالــــم تسلــــی خاکــــــم اشاره ایست

غـــافل نــــــی ام ز چشمک پنهان بوریا

صد خامه بشکنی که به مشق ادب رسی

خط هــــاست در کتاب دبستـــــان بوریا

بی خـــوابی کـه زحمت پهلوی کس مباد

برخـــــاسته است از صف مژگان بوریا

زین جـــــاده انحــــراف نـــدارد فتادگی

مسطر زده است صفحه ی میدان بوریا

فقــــــرم به پــــــایداری نقش بنای عجز

آخــــر زمین گـــــــرفت به دندان بوریا

لب بسته ی حــلاوت کنج قنــــــــــاعتیم

نــــی بی صداست در شکـرستان بوریا

بیدل فـــریب نعمت دیگر کـه می خورد

مهمان راحتــــــم بــه سـر خــوان بوریا

 

آخـــر ز فقــــر بر ســـر دنیـــــا زدیـــــم پا

آخـــر ز فقــــر بر ســـر دنیـــــا زدیـــــم پا

خلقـــــی به جـــاه تکیـــــه زد و ما زدیم ما

فــرقی نداشت عزت و خواری درین بساط

بیـــــدار شـــد غنــــا به طمع تــــــا زدیم پا

از اصل، دور مـــانـــد جهانی به ذوق فرع

ما هـــــم یک ابگینه بـــــه خــــارا زدیم پا

عمــــریست طعمه خـــــــوار هجوم ندامتیم

یارب چــــرا چــــو مــــوج به دریا زدیم پا

زین مشت پــــــر که رهـزن آرام کس مباد

بـــــر آشیــــــان الفت عنقــــــا زدیــــــم پا

قــــــدر شکست دل نشناسی ستمکشی ست

مـــــا بی خبــــر به ریزه ی مینــــا زدیم پا

طــــی شد به وهم عمر چـه دنیا چه آخرت

زین یک نفس تپش بــــه کجا هـــا زدیم پا

مـــــژگــان بسته سیر دو عالم خیال داشت

از شــوخی نگـــــه به تمـــــاشــــا زدیم پا

شــــرم سجــــــود او عرقی چند ساز کرد

کــــز جبهــــه ســـــــودنی به ثریا زدیم پا

وامــاندگـــی چـــو موج گهر بی غنا نبود

بـــر عالــــمی ز آبلــــه ی پــــا زدیـــم پا

چــــون اشک شمــع در قدم عجز داشتیم

لغـــــزیدنی کـــــه بر همه اعضا زدیم پا

بیـدل زبس سراسر این دشت کلفت است

جــــز گرد بر نخاست به هر جا زدیم پا 

گفتم غم تو دارم گفتا غمت ســـــــــــر آید

گفتم غم تو دارم گفتا غمت ســـــــــــر آید

گفتم که ماه من شو گفتا اگــــــر برآید

گفتم ز مهرورزان رسم وفــــــــا بیامـوز

گفتا ز خوبرویان این کــــــــار کمـتر آیـد

گفتم که بر خیـــــــــــــالت راه نظر ببندم

گفتا که شب رو است او از راه دیگر آید

 

گفتم که بـــــــوی زلفت گمراه عالمم کرد

گفتا اگر بدانی هـــــــــــــم اوت رهـبر آید

گفتم خوشا هوایی کز باد صــــــبح خیزد

گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبـــــــــر آید

گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کـشت

گفتا تو بندگی کن کــو بـــــــنده پرور آید

 

گفتم دل رحیمت کی عزم صـــــــلح دارد

گفتا مگوی با کس تـــــــــا وقت آن درآید

گفتم زمان عشرت دیدی که چون سر آمد

گفتا خموش حافظ کاین غصه هم سر آید

زلفت هزار دل به یکی تـــــــار مو ببست

 زلفت هزار دل به یکی تـــــــار مو ببست 

راه هزار چاره گر از چــــــار سو ببست

 

 تا عاشقـــــــــان به بوی نسیمش دهند جان 

بگـــــشود نـــــــــافه​ای و در آرزو ببست

 

 شیـــــــــدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو 

ابرو نمــود و جلوه گری کرد و رو ببست

 

 ســـاقی به چند رنگ می اندر پیاله ریخت 

این نقش​ها نگرکه چه خوش درکدو ببست

 

 یارب چه غمزه کردصراحی که خون خم 

با نعره​ هـــــای قلقلش انــــدر گلـو ببست

 

 مطرب چه پرده ساخت که در پرده سماع 

بر اهل وجــد و حال در های و هو ببست

 

 حافظ هرآنکه عشق نورزید ووصل خواست 

احرام طوف کــــــــــعبه دل بی وضو ببست

 

عشق از ازل است و تاابد خواهــدبود

عشق از ازل است و تاابد خواهــدبود         جوینده عشق بی‌عدد خواهـــــــــــــد بود

فردا که قیامت آشــــــــــــــــکارا گردد         هرکس که نه عاشق است ردخواهد بود

  عشـق آمدو شد چو خونم اندر رگ و پوست

  تا کرد مرا تهی و پر کــــــــــــرد ز دوســــت

اجزای وجــود من همه دوست گرفت

نامیست زمن باقی و دیگر همه اوست

 

عـــاشق گـــــر از سبحه و زنـــار نـویسند

عـــاشق گـــــر از سبحه و زنـــار نـویسند

درد ســر دلهـــای گـــــرفتــــــار نویســنـد

آن معنــی تحقیــق کـــــه تکــــــرار نـدارد

بــــر صفحه زننــــد آتش و یکبـــار نویسند

شــرح جگــر چاک من این کهنــه دبیــران

هـــر چنــد نویسنــد چه مقـــدار نــــویسنـد

قاصـــد به محبـــان ز تمنـــا چه رسانــــــد

آیینـــه بیـــاریـــد کـــــه دیـــدار نــــویسنـد

صد عمــــر ابـــد دفتــــــر اعجــاز گشایــد

کـــز قامت موزون تــــــو رفتـــار نویسنـد

امیـــد پیامیست بـــه زلف از دل تنگــــــــم

سطـــری اگـــر از نقطه گـــره دار نویسند

بگــــذار که نقش خط پیشــانـــــی مــــا را

بـــر طاق پر بخـــانــــــه ای اسرار نویسند

تـــا حشـر زمنت به تـــه سنــــگ بخـوابـم

گـــر بر سر من سایـــه ای دیوار نویسنـــد

در روز تـــوان خـــواند خط جبهــه بیـــدل

چـــون شمع همه گـــر به شب تار نویسنـد

سوخته لالــه زار من

 

سوخته لالــه زار من رفتـــه گــل از کنــــار مـن

بیتو نه رنگم و نــه بو ای قــــــدمت بهـــــار مــن

دوش نسیم مـــــژده ای گــــــل بـسر امیــــــد زد

کـــز ره دور می رسد سرو چمــــن ســوار مـن

گـــــر بتبسمی رسد صبح بهــــــــار وعــــده ات

آئینه مـــوج گــل زند تا ابــــــد از غبـــــار مـــن

گـــــر همـه زخم خورده ام گل زکف تو برده ام

باغ حناست هر کجا خـــون چکــد از شکار مـن

فـــرصت دیگرم کجاست تا کنـــــم آرزو وصــل

راه عـــــدم سپیــد کــــرد ششجهــت انتظار مــن

عکس تحریر آب رنــگ منفعــل است از آئینـــه

گــــرد نفس نمــی کنـــد هستــی ء من زعار من

آه سپنـــد حسرتـــم گــــــرمــی مجمـــری ندیـــد

سوختنم همـــان بجـــاست نــاله نکـــرد کار مــن

کاش بـــوامی از عـــرق حق وفــــــا ادا شــــود

نم نگذشت در جبین گـــــــریه ء شرمســـــار من

خاک طپیدنـــم که برد گرد مــــــرا بکـــوی تـــو

بنده ء حیـــرتم که کــرد آئینــــــه ات دچـــار من

ظاهر و باطن دگــــر نیست بساز ایــــن نشـــــاط

تامن وتــو اثـــر نواست نغـمـــه ء توست تار مـن

گـــر به سپهرم التجاست ورمــه و مهرم آشناست

بیـــدل بیکس تــــوام غیـــر تـــو کیـست یــار مـن