اگـــر بهــار بیایــد ترانه ها خواهم خــوانــــد
ترانه های خوش شعر عاشقانه خواهم خواند
بــــه گهــــواره آغـــوش مــن چو آیی تـــــو
بگوش خــطر تو من فسانه ها خواهم خــواند
گشــوده لانه عشق و فشانــده دانهء مهـــــــر
تـرا پــرنــدهء غمگین به آشیانه خواهم خواند
بــــریده باد پای مــــن اگـــر رود بخــــانه اش
شکسته گردد آن سری که خم شود به شانه اش
قـــراربــود تا ابد وفا کند بــــــه عشق مــــــن
نـــدانم ای خــدا چه شــــد قــرار جـاودانه اش
اگـــر بیاید و فتــد به پای من که رحــم کــــــن
نمی نهـــم دو باره سر بخــاک آستـــــــانه اش
اگــــر کشـــد به آتشم شرار شعـــــله غمــــش
بــریده باد پای مـــــن اگــر رود بخـــانـــه اش
قلـــــــــــــــــــم آرزو به وح بلند
نقش دیگــر به یــــــادگار کشیـد
دل مــــــن مرده بود ازغــــم تو
بس که یک عصرانتـظار کشید
ازسفـــــــــــــــــرخوش آمدی
ازسفـــــــــــــــــرخوش آمدی
توکه رفتی وترک مـــن کردی
با چــه پایی بـــــه دیـدنت آیــم
ای که با دیـگران هــم آغوشی
بـــی تومن سـالهاسـت تنهـــایم
ازسفــــــــــــــــرخوش آمدی
ازسفــــــــــــــــرخوش آمدی
بـــروید ای حــریفان بکشید یــار مـــــا را
بمن آوریــــد یکــــدم صنم گــریز پــــا را
بترانه های شیرین ببهـــانه هــای رنگیـــن
بکشید ســوی خــانه مـــه خوش لقـا مارا
و گر او به وعـده گوید که دمی دگر بیایم
همه وعده مکر باشد بفریبد او شمـــــا را
دم سخت گرم دارد کــه بجادوی وافسون
بزنـــد گــره بر آب و ببنــد او هــــوا را
بمبارکی و شادی چــونگار من در آیـــــد
بنشین نظاره مــــی کن تو عجایب خدا را
چــو جمال او بتابد چــه بود جمال خوبان
که رخ چو آفتابش بکشد چــراغهـــــا را
برو ای دل سبک رو به یمن به دلبر مـن
برسان سلام و خدمت تو عتیق بی بها را
ای جان من اسیــرت ای عمر من فــدایت
عمــرم به آخر آمد بی لعل جــــان فـزایت
تو میروی خرامان من با دو چشم گریـــان
آشفته و پــریشان چــون کاکل از قفــــایت
نی بخت آنکه یک شب دستم کشد به زلفت
نی پای آنـکه روزی بگــریزم از جفــــایت
تـو گل ناز همه سرو طناز همـــــــــــه
همه مایل بتو اند چـــــــــــه چاره سازم
مردم شهر به تو گفت که تو زیبای همه
من با زیبـــــــــای همه چه چاره سازم
تو بیا در بر من خـــــوی سیمین بر من
از کنار تو جدا چه چاره ســــــــــــازم
به تو گفتند که تویی مجلس آرای همـــه
آه چه مغرور شدهء چه چاره ســـــازم
چــه خلاف سر زد از مـــا کــه در ســرای بستی
بر دشمنـــان نشستی دل دوستــــــان شکستــــــی
ســر شانـــه را شکستـــــم بـــه بهانــــــه تطـاول
کـــه بـــه حلقه حلقه زلفت نکنـــــد دراز دستــی
بـه کمـــال عـــذر گفتـــم کــه بلــب رسیده جانـم
ز غـــرور ناز گفتـــی که مگـــر هنـــوز هستـی
ز طواف کعبــه بگـــذر تــــو کــه بت نمیپرستـی
به درد کنشت منشین تـو که بت نمــی پرستـــــی
مگـــر از دهان ساقــی مـــددی رســـد وگـرنــه
کس از این شــراب بــاقــی نرسد به هیچ مستـی
امشب بــــه یاد روی تــو غوغا کنم غوغا کنم
دل را بـــدست غم دهم پس شکوه از دنیا کنـم
امشب به یــاد عشق تو با اشک خود تنها شوم
آنقدر زاری ها کنم تا سیل خون بر پا کنــــــم
خندی به عشق پاک من گویی که من دیوانه ام
گویی من دیوانه خــود در ساغـر و مینا کنـــم
از بــرای غم مــن سینهء دنیـــا تنـــگ است
بهــر این موج خروشان دل دریا تنــگ است
تا ز پیمــانهء چشمـان تــو سر مست شـــــدم
دیگــر انــدر نظرم دیدهء مینــا تنــــگ اسـت
بسکــه دل در سر گیسوی تو آویختــــه است
از بـــرای دل آشفتـــه مــا جــا تنــــگ است
گفتــه بــودی به دیــــدار من آیــی ز وفــــــا
فـرصت از دست مده وقت تماشا تنگ اسـت
ســـر بدامان تو زین پس نهم و نالــه کنــــــم
بهــر نالیدن مــن دامن صحــرا تنـــگ اسـت
مگـــر امــروز با بالیـــن من آیی کـه دگـــــر
عمـــر کــوتاه مرا وعده فــردا تنـــــگ است
خنـــدهء غنچه فــرو مــــرد زبیــــداد خــزان
چه توان کرد که چشم و دل دنیا تنــگ است
ای بیخبر از درد من بــــــــــــــر آسمــــــــــــــــــــــــــــــــــان شد گرد من
دیدی چو رنگ زرد من مــــــــــــــــارا رهـــــــــــا کردی و رفتی
عشق مرا نشنــــــــــــــــاختـــــــــی با دیگران پرداختی
ما را پریشان ســــــاختی دل باختی دل باختی
روزم سیـــــــــــــــــاه کردی و رفتی
بیتو به تنها ساختم بـا رنج شبها ساختم
با چشم دریا ساختم یعنی سراپا ساختم
تــــــو ترک مــــــــــا کردی و رفتی
چــــــــرا دیشب به سوی من نمیدیدی نمیدیــدی
نــــــــگاهی هم به سوی من نخندیدی نخندیــدی
تغافل بود یـــــــــــار از بودن اغیـــار ترسیـدی
مبادا نازنین من زمن تو ســــــــــــرگران باشی
خدا نا خواسته ای جان به حرف این و آن باشی
تمـــام شب از این غم دلبر من خون دل خوردم
به آه و گریه و زاری شب خود را به سر بردم
از تـــو دورم مــن و دیوانـــه و مــدهوش توام
آنچنان محــو تو گشتم کــــــه در آغــوش تـوام
یکــــدم از دل نبـــرم یــــاد دل آویـــــز تـــــرا
گر چه چون عشق ز دل رفتــه فـراموش تـوام
نگــــه گــرمم و در چشــم سخـــن گـــوی توام
هـــوس بــوسه ام و در لب خــــــاموش تــوام
همچـــواشکی کـــه زجـــان ریخته در دامن تو
چــون صدائی کــه ز دل خاسته در گوش توام
پـــای تـــا سر همــه طوفانـــــــــم آشفتگیــــــم
بحـر در موجم و عمریست که در جـوش تـوام
گــر چه در حسرتم از دوری بــــــرق نگهــت
زنـــده با یاد تو و گـــرمی آغـــوش تــــــــوام
در دل شب تـــاریک کــه چـــون بخت منسـت
تــا سحــر منتظــر صبح بنــــــا گـــوش تــوام
خــــاطر نازکت آزرده شـــد از محنـــت مـــن
بـــار سنگینـــــم و آویختــــه از دوش تــــــوام
پـــر کن پیــــــــالـــــــــه را کین آب آتشین
دیریست ره به حـــــــــال خرابم نمی برد
این جام ها که از پی هم میـــــــــشود تهی
دریای اتش است که ریزم به کـام خویش
گــــــــــردم همی ربایــــــــد و آبــم نم برد
من باسمند سر کش جادویی شــــــــــراب
تا بوده است ز عالم پندار رفتــــــــــــه ام
تا شهر آبها دیگر شــــــــــراب هـــــــــــم
جز تا کنار بستر خــــــــــــــوابم نمی برد
تو را از دور می بینم چه حـــاصل
به پهلویت نمی شینــم چه حاصل
درخت حسن تو گلـــــزار کـــــرده
از آن گلها نمی چینم چه حاصـــل
بیا که در بغل تنگ بگیــــــــــــــرم
بلای کاکل چنگت بگیــــــــــــــــرم
مرا که سیصدوصد بوســـه دادی
بیا که از لب قنــــــــدت بگیــــــرم
سیه چشمک بـه دل بند تــــــو باشد
به پای جـان ز پیونــد تــو باشــــــد
سفر کــردم به گلشن هــای دنیـــــــا
ندیـدم کس که مانند تو باشـد
خـــــــــواب از چشمانم ربودی ای بیوفا بی وفا
قلــــــــــــــــــــــــــب مرا تو شکستی خود خواه بد خو چرا
زندگی بی تو بر من حــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرام است دیگر ای آرزوی جوانی
چشـــــــــــــــم من کوراگر بعد از این من جز تو گیرم کسی را نشانی
عشـــــق من پایمال فسون شد ای فسون هوسها کجایی
دیگر آخرکجاشدکجاشد دوستی عاشقی آشنایی
اگــــر تو یارک من باشی من بدنیا غمی ندارم
اگر تو مهمان من باشی من بدنیا همــه را دارم
اگر یک شب تــو آیی به برم همه گلها بسرت مــی پاشم
اگر تو یاد نمایی از من از خوشی تا به سحــر می گویم
که تو دلــدار منی کــه تو جــانان منی
کــه تو غمخواری منــی دوستت دارم
اگر یک شب مهربان شوی از روی لطف بگیری خبرم
اگـــر از ناز برویم خندی بکشم دردی را بچشم ســــرم
که تو دلــدار منی که تو جانان منـــی
کــــه تو غمخــوار منی دوستت دارم
بــــریده باز پای مــــن اگـــر رود بخــــانه اش
شکسته گردد آن سری که خم شود به شانه اش
قـــراربــود تا ابد وفا کند بــــــه عشــــــــــق مـــــــن
نـــدانم ای خـــــــــــدا چه شــــد قــرار جـاودانه اش
اگـــر بیاید و فتــد به پای من که رحــم کــــــــن
نمی نهـــم دو باره سر بخــاک آستـــــــانه اش
اگــــر کشـــد به آتشم شرار شعـــــله غمــــش
بــریده بــــــاز پای مـــــن اگــر رود بخـــانـــه اش
بیـــائید بیائیــد کـــه گلـــزار دمیــــــده ست
بیائیـــــد بیـــائیــد که دلدار رسیـــــــده ست
بیاریـــد به یکبار همـــه جـان و جهـــان را
به خورشید سپارید که خوش تیغ کشیده ست
بران زشت بخندیــد که او نــــاز نمـــایـــــد
بران یـــار بگــرید که از یار بریــــده سـت
همـــه شهر بشورید چو آوازه در افتــــــــاد
که دیوانه دگـــر بار ززنجیر رهیــــده سـت
بکـــوبید دهلهــا و دگــر هیــچ نگــو ئیــــــد
چه جای دل وعقلست؟ که جان نیزرمید ست
چه روزیست چه روزیست چنین روزقیامت
مگر نامه اعمال ز آفاق پریـــــــــــــده سـت
خموش باش خموش باش مکن فاش مکن فاش
مخور غـــوره و مفشاء که انگور رسیده ست
دلم در عاشقی آواره شـــد آواره تـــــر بـــــادا
تنم از بی دلی بیچاره شــــد بیچاره تــر بــــادا
به تاراج عزیزان زلف تو عیـــاری یـــی دارد
به خون ریزغریبان چشم تــــو عیــاره تر بادا
رخت تازه است وبهر مردن خود تازه تخواهم
دلت خــاره است و بهر کشتن من خاره تربادا
همه گویند کز خونخواری اش خلقی بجان آمد
من این گویم که بهر جان من خونخواره تربادا
دلم در عــــاشقی آواره شـــد آواره تـر بـــــادا
تنــــــم از بیـــدلی بیچاره شــد بیچاره تر بــادا
پیـــدا شد و پیـــدا شد گمگشته مـــا امشب
می چــرخم و میرقصم با بـاد صبا امشـب
یک روز نشد با ما این چرخ فلک همـراه
گویی من ودل هستیم مهمان خـــدا امشـب
دیوانه دل مسکین بــاور نکنـــد این وصل
حق دارد اگر گوید صد چون وچراامشب
در کلبه ماخورسید مهمان شده باز امروز
در محفل ما مهتاب افشانــده صفا امشـب
چـــــــــه بیهوده چه ساده من عاشق خسته
یک عمری به هوای تو و عشق تو دویدم
ولــــــــــــــــی از تو جوابی نشنیدم نشنیدم
بجز عشق پاکم از این دل چه میخواستی
چرا راست نگفتی اگر مرا نمی خواستی
دیــــگر دوستت ندارم برو زود از کنارم
برو زود از کنارم
تو بودی ســرابی که فریب تو را خوردم
دریغــــــــا از این دل که بدست تو سپردم
دیگر دوستت ندارم
برو زود از کنارم برو زود از کنــــــــارم
ز سنگ و نیست قلــب من بیــا که اب میشود
مزن شراش از جفــا ببین کبــــــاب میشــــود
خـــدایرا ترحمـــی مــرو که بی تــو عـاقبـت
بنای زنـــدگانیم ز غــم خراب می شـــــــــود
گهی ز راه دلبری تــــو بهتـــرین بهـتـــــران
سراغ دل شکستگان بجــــو ثـــواب می شود
ای تیــر غمت را دل عشــاق نشانــــه
خلقی به تو مشغول و تو غایب زمیانه
گه معتکف دیرم و گــه ساکــن مسجد
یعنی که تو را می طلبم خانه به خانـه
هر کس به زبانی سخن عشق تو رانـد
عاشق به سرود غم و مطرب به ترانه
افسون دل افسانهء عشق است دگر نه
باقی به جمالت که فسون است وفسانه
تقصیر خیالی به امید کــرم تـــــوست
بازی چو گنه را به ازین نیست بهانـه
امشب از باده خــرابم کن و بگــذار بمیـرم
غرق دریا شرابم کن و بگـــذار بمیـــــــرم
قصه عشق بگوش مــن دیوانه چــه خوانی
بس کن افسانه و خوابم کن و بگذار بمیـرم
گر چه عشق توسرابیست فریبنده وسوزان
دلخوش ای مه به سرابم کن وبگذار بمیرم
زندگی تلخ تر از مرگ بود گـر تو نباشـی
بعد از ین مرده حسابم کن و بگذار بمیـرم
پیرم و نیست دگر بیم ز دمسردی مــــــرد
گــرم رویای شبابم کــن و بگـذار بمیـــرم
خسته شد دیده ام از دیدن امواج حـــوادث
کور چنین چشم حبابم کن و بگـذار بمیـرم
تا بکی حلقه شود سر بــدر خانه بکــوبــم
از در خویش جوابم کن و بگـذار بمیـــرم
اشک گرمم که بنوک مژه شمع بلـــــرزم
شعله شو یکسره ابم کــن و بگذار بمیــرم
اگـــر عشق باشد گنـــاهی الهــی
سرا پا گنـــــاهم الهــی الهــــــی
نشان ده ره کعبــهء عــاشقـان را
به مجنـــون گم کرده راهی الهی
مـــرا صبح رخسار آئینــه رویی
نشانده به روز سیـــاهی الهـــــی
از بــرای غم مــن سینهء دنیـــا تنـــگ است
بهــر این موج خروشان دل دریا تنــگ است
تا ز پیمــانهء چشمـان تــو سر مست شـــــدم
دیگــر انــدر نظرم دیدهء مینــا تنــــگ اسـت
بسکــه دل در سر گیسوی تو آویختــــه است
از بـــرای دل آشفتـــه مــا جــا تنــــگ است
گفتــه بــودی به دیــــدار من آیــی ز وفــــــا
فـرصت از دست مده وقت تماشا تنگ اسـت
ســـر بدامان تو زین پس نهم و نالــه کنــــــم
بهــر نالیدن مــن دامن صحــرا تنـــگ اسـت
مگـــر امــروز با بالیـــن من آیی کـه دگـــــر
عمـــر کــوتاه مرا وعده فــردا تنـــــگ است
خنـــدهء غنچه فــرو مــــرد زبیــــداد خــزان
چه توان کرد که چشم و دل دنیا تنــگ است
بنگر طلـوع خندهی خورشید بر لبم
