بیـــــا تا قـــدر یکــــدیگـــر بــــــدانیم

بیـــــا تا قـــدر یکــــدیگـــر بــــــدانیم

که تا نا گــــه ز یکـــدیگــــر نمــانیم

کریما جــــــان فـــدای دوست کــردند

سگــــــی بگــــذار مـــا هم مردمانیم

غرضها تیره دارد دوستـــــــــــی را

غرضها را چـــرا از دل نــــــــرانیم

گهی خوشدل شوی از من کــه میرم

چـــرا مرده پرست و خصم جـــانیــم

چو بعـــد مرگ خواهی آشتی کــــرد

همه عمــر از غمت در امتحـــانیـــم

کنون پنـــدار مــردم آشتی کـــــــــن

کــه در تسلیم مــــا چــون مرد گا نیم

چو بــر گورم بخواهــــــی بــوسه دادن

رخــــم را بوسه ده اکنـــــون هما نیــم

 

مــــا در ره عشق تـــو اسیـــــران بلا ئیـــــــــم

مــــا در ره عشق تـــو اسیـــــران بلا ئیـــــــــم

کس نیست چنین عـــاشق بیچاره که ما ئیــــــم

بــــر ما نظری کــــن کـــه درین شهر غـــریبم

بـــرما کـــرمی کن که درین شهر گـــــــدائیـم

زهـــدی نه که در کنج مناجـــــــــات نشینیـــم

وجـــدی نه کـــه بر گـــرد خـــــــرابات بر آئیم

حـــلاج و شانیم کــــه از دار نتـــــــــرسیــــــم

مجنــــون صفتانیـــــم کــــه در عشق خــدائیم

ترسیدن ما چونکـــه هم از بیم بـــــــلا بــــود

اکنـــون ز چه تر سیم کــــه در عین بـــــلائیم

ما را بتو سریست کـــه کس محرم آن نیست

گر سر برود سر تــــو با کس نــــــگشا ئیــــم

مـــا رانه غم دوزخ و نه حرص بهشت است

بـــردار ز رخ پـــرده کــــــــه مشتاق لقــائیم

عاشقــان مستنــــــد و مـــــا دیــــوانـــه ایم

عاشقــان مستنــــــد و مـــــا دیــــوانـــه ایم

عــــارفان شمع اند و مــــا پروانـــــه ایــــم

چـــــون نـــداریم با خـــلا یق الفتـــــــــــــی

خلق پنــــدارنـــــد مـــــا دیـــوانـــه ایــــــــم

در ازل دادنــــــد چــــون جـــــــــــــام الست

تا ابــــــــد مـــا مست آن پیمـــــانــــــه ایــم

ظاهــــــــــر سستی مـــــا را خـــــود مبیــن

در شکــــست نفس خـــــــود مـــردانــه ایـم

کــــــس نگـــــردد واقف اســــــــرار مــــــا

زانکـــه همچـــون گنج در ویـــــــــرانه ایم

عشق از ازل است و تاابد خواهــدبود

عشق از ازل است و تاابد خواهــدبود         جوینده عشق بی‌عدد خواهـــــــــــــد بود

فردا که قیامت آشــــــــــــــــکارا گردد         هرکس که نه عاشق است ردخواهد بود

  عشـق آمدو شد چو خونم اندر رگ و پوست

  تا کرد مرا تهی و پر کــــــــــــرد ز دوســــت

اجزای وجــود من همه دوست گرفت

نامیست زمن باقی و دیگر همه اوست

 

ای عاشقان ای عـــاشقان

ای عاشقان ای عـــاشقان پیـــدا شوم پیـــدا شــــوم

بر روی آن مهـــروی خود شیـــدا شوم شیــدا شـوم

معشوقـــه گـــر گوید برو در عشق مـــا رسوا شوی

من زهـــد را یکسو نهـــــــم رسوا شوم رسوا شوم

زآن ابر رحمت قطــره ای بر من فشان تــا وارهــم

تا کی صـدف باشم چنین دریــــــا شوم دریـــــا شوم

ساقی چنین می میدهد زآن درد درد آلـــــــــوده ام

میخانـــه ها را سر بسر صهبا شوم صهبــــا شوم

شد مدتی گم گشته ام چـــون ذره در خــورشید او

هـــر ذزه ام خورشید شد پیــدا شوم پیـــــدا شـــوم

روز اول بیع و شرا کــــردم ببـــــازار غمـــــــــش

سودای خـــود خواهم به نقـــد آنجا شوم آنجـاشوم

ای شمس دین ای شمس دین در من نگر در من نگر

روزی شود کز جان و دل یکتــــــا شوم یکتــــا شوم