هــــلال مــــاه نــو آمــــد نشانی

هــــلال مــــاه نــو آمــــد نشانی

بکن عید است ســــاقی مهربانی

خمـــار بــــاده را خم آر و بنگر

کــه پیران هم کنند گاهی جوانی

صدای مطـــرب و قـــــــوال آید

بکن مستی کــه در هستی بمانی

ربـاب و چنگ و تنبوری بیآرید

نــــوای خـــوش سرآییم آسمانی

بکش گوهر ز بحر شعر عاشق

بســـــان عنـــــدلیب بــــوستانی

بــه اینسو شاعری پر ارغنونی

بـــه آنســــو باده های ارغوانی

زیکســو خوش نـوای مطربانی

دگــر سو گلرخـان در پا فشانی

رسد تا مـــاهــروی تیز چشمی

برد این دل شود چون یارجانی

لب یار و شراب و شمع خندان

بــــه آهنـــگ لطیـــفی مهمانی

کـــه پیچاپیچ زلـف عطر ناکش

دو چنـــدان میکند این کامرانی

بـــــه دستـی طره عنبر فشانش

بـه دستـــی باده های بی زبانی

بـه بـــرگیــــــرم تن آتشفزایش

بـــه لب ســوزنده یاقوت یمانی

کنار و خلـوت و یـار و شرابی

بـود چـون خـاطرات جاویدانی

بیـــاور نذر عیـد و فطر روزه

داهـان تنگ یار ار شـد گرانی

به پاس لطف یزدان گر همایون

عنــــان عمــــر ما شد رایگانی

اگـــر بهــار بیایــد

اگـــر بهــار بیایــد ترانه ها خواهم خــوانــــد

ترانه های خوش شعر عاشقانه خواهم خواند

بــــه گهــــواره آغـــوش مــن چو آیی تـــــو

بگوش خــطر تو من فسانه ها خواهم خــواند

گشــوده لانه عشق و فشانــده دانهء مهـــــــر

تـرا پــرنــدهء غمگین به آشیانه خواهم خواند

همچـــــــــو فـــرهاد بـــود کــوه کنی پیشه ما

همچـــــــــو فـــرهاد بـــود کــوه کنی پیشه ما

کـــــوه مـــــا سینه مـــــا نــا خــن ما تیشه ما

شــو ر شیـــرین زبس آراست ره جلـوه گری

همــه فــرهــاد تراود ز رگ و ریشــــه مــــا

بهـــر یک جـــرعــه می منت سا قــی نکشیم

اشک مــا بــــاده مـــا دیــده مــا شیشــه مــــا

عشق شیــر یســـت قــوی پنجه و میگوید فاش

هـــر که از جــان گــذرد بگــذرد از بیشه مــا

بــــریده باد پای مــــن اگـــر رود بخــــانه اش

بــــریده باد پای مــــن اگـــر رود بخــــانه اش

شکسته گردد آن سری که خم شود به شانه اش

قـــراربــود تا ابد وفا کند بــــــه عشق مــــــن

نـــدانم ای خــدا چه شــــد قــرار جـاودانه اش

اگـــر بیاید و فتــد به پای من که رحــم کــــــن

نمی نهـــم دو باره سر بخــاک آستـــــــانه اش

اگــــر کشـــد به آتشم شرار شعـــــله غمــــش

بــریده باد پای مـــــن اگــر رود بخـــانـــه اش

از سفر خــو ش آمــدی

قلـــــــــــــــــــم آرزو به وح بلند

نقش دیگــر به یــــــادگار کشیـد

دل مــــــن مرده بود ازغــــم تو

بس که یک عصرانتـظار کشید

ازسفـــــــــــــــــرخوش آمدی

ازسفـــــــــــــــــرخوش آمدی

توکه رفتی وترک مـــن کردی

با چــه پایی بـــــه دیـدنت آیــم

ای که با دیـگران هــم آغوشی

بـــی تومن سـالهاسـت تنهـــایم

ازسفــــــــــــــــرخوش آمدی

ازسفــــــــــــــــرخوش آمدی

آنکس که منـــزه است زآب و گـــل مــا

آنکس که منـــزه است زآب و گـــل مــا

بی از عدم است خلــــوت محفــــل مـــا

نــــامش از پرده بســـر زبــــان می آیـد

والله کــــه نیست جــــای او جـــز دل ما

ای دانــــه ازین مـــزرع اندیشــه بـــرا

یعنــــی زطلســم الفت ریشــــه بــــــرا

افســـردگی لفظ بمعنــــــی مپسنـــــــــد

در شیـشـه چو رنگ باده از شیشه بـرا

آدم زادی کـــــــه معتبـــــر میگــــــردد

بعـــــد از عمـــــری پـــــدر میگـــــردد

تحصیل کمـــال جهـــلا این همه نیست

خــــر کره به یک دوسال خر میگردد

انکــــار و جـــدل بخـــود فــروشان گفتنـــد

تصــدیق و سلامت بخمــــوشــان گفتنـــــــد

آن معنــــی راحت کــه جهان طالب اوسـت

حـــــرف است که بـــا پنبـــه بگوشان گفتند

از یکســـو بیــدل آمد از یکســـو مـــا

او از عـــــدم و مـــا ز جهان یکتــــا

در عالـــم ادراک بهــــم جمـع شدیــم

چــــون وانگـــریم او کجا و ما کجــا

آهنـــگ جلالیـــکه بمش زیــــر شـــود

چــــون وانگــــری جمــال تاثیر شـــود

آن بادهء شعلـــه گون که دارد خورشیـد

در ســاغر مــاه چـون رسد شیر شـــود

ای پادشه خـــــوبان داد از غــم تنهــائـــــی

ای پادشه خـــــوبان داد از غــم تنهــائـــــی

دل بی تو بجان آمد وقت است که باز آئــی

دایم گل این بوستان شاداب نمــــی مــانــــد

در یاب ضعیفان را در وقت تــــــوانـائــی

دیشب گلــه زلفش بـــا بـــاد همـــی کــردم

گفتــا غلطی بگذار زین فکــرت سودائــــی

صد باد صبا اینجــا با سلسله می رقصــــند

اینست حــریف ایدل تــا بــاد نـــه پیمــائــی

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنــانم کرد

کز دست بخــواهد شد پا یـــاب شکیبــــائی

یارب بکه شایــد گفت این نکته که در عالم

رخساره بکس ننمــود آن شاهد هـرجائــــی

ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست

شمشاد خــرامان کن تا بــاغ بیــارائــــــــی

ای درد تـــوام درمان در بستــــر نـاکـامـی

دی یاد توام مــونس در گــوشهء تنهــائــــی

در دایره قسمت مـــــا نقطه تسلیــــمیـــــــم

لطف آنچــه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمائی

فکر خود و رای خود در عالم رنـدی نیست

کفرست درین مذهب خود بینی وخود رائـی

زین دایره مینــا خونین جگـــــرم مـــــی ده

تا حل کنم این مشکــل در ساغـــر مینائــــی

حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد

شادیت مبارک باد ای عــــاشق شیـــدائــــی

به کعبه رفتم و ز انجا ، هواي کوي تو کردم

به کعبه رفتم و ز انجا ، هواي کوي تو کردم
جمـــــــــــال کعبه تماشا به ياد روي تو کردم

شعار کعبه چــــــــــــو ديدم سياه ، دست تمنا
دراز جانب شعر سيــــــــــــاه موي تو کردم

چو حلقه در کعبه به صــــــــــــد نياز گرفتم
دعاي حلقه گيسوي مشکبوي تــــــــــو کردم

نهاده خلق حرم سوي کعبه روي عبـــــــادت
من از ميان همه روي دل به سوي تــو کردم

طواف و سعي که کردم به جستجوي تو کردم
مرا به هيچ مقـــــــــــامي نبود ، غير تو نامي

به موقف عرفات ايستـــــــاده خـلق دعا خوان
من از دعا لب خود بسته ، گفتــگوي تو کردم

فتاده اهل منا در پي منا و مقــــــــــــــــــاصد
چو جامي از همه فارغ ، من ارزوي تو کردم