زنــــدگی آخر سر آیـــد بندگــی در کـــار نیست

زنــــدگی آخر سر آیـــد بندگــی در کـــار نیست

بنـــــدگی گر شرط باشد زنـــدگی در کار نیست

گـــر فشار دشمنان آبت کنـــــد مسکیــن مشــــو

مرد باش ای خسته دل شرمندگی در کار نیسـت

با حقارت گـــر ببارد بر سرت بـــــــــــاران در

آسمـــــان را گو برو بــــارندگی در کــارنیست

گـــر که با وابستگی داران این دنیــــــــا شـوی

دورش افگن این چنین دارندگی در کــار نیسـت

گــر بشرط پایکوبی سر بمـــانــــــــد در تن ات

جان ده و ردکن که سر افکندگی در کـار نیسـت

زنـــدگی آزادی انســـان و استقــــــــلال اوست

بهـــــر آزادی جدل کن بنـــــدگی در کار نیست

نه می دانم چه منزل بود شب جــای که من بودم

نه می دانم چه منزل بود شب جــای که من بودم

بهرسورقص بسمل بـــود شب جـایی که من بودم

پری پیکر نگار ســــــــــةــرو قدی لاله رخساری

سرا پا آفت دل بــــــــود شب جـــایی که من بودم

رقیبان گوش بر آواز او درمـــــا زمن ترســــــان

سخن گفتن چه مشکل بود شب جایی که من بودم

خدا خود میر مجلس بود اندر لامکان خســــــــرو

محمد شمع محفل بود شب جایی کــــــــه من بودم

طاير دولت اگـــــــــر باز گذاری بکند

طاير دولت اگـــــــــر باز گذاری بکند
يار بازآيد و با وصـــــــل قراری بکند

ديده را دستگه در و گهر گر چه نماند
بخورد خونی و تدبير نثـــــــاری بکند

دوش گفتم بکند لعل لبش چـــــاره من
هاتف غيب نـــــــــدا داد که آری بکند

کس نيارد بر او دم زند از قصــــه ما
مگرش باد صبا گوش گـــــذاری بکند

داده‌ام بــــاز نظر را به تذروی پرواز
بازخواند مگرش نقش و شکاری بکند

شهر خاليست ز عشاق بود کـزطرفی
مردی ازخويش برون آيد وکاری بکند

کو کريمی که ز بزم طربش غمزده‌ای
جرعه‌ای درکشد و دفع خمـــاری بکند

يا وفا يا خبر وصل تو يا مـرگ رقيب
بود آيا که فلک زين دو سه کاری بکند

حافظا گر نروی از در او هــم روزی
گذری بر سرت از گوشه کنــاری بکند