به عشق تــــــــــوکردم تبا زنـــــــــــــده گانی، تبا زنده گانی

به عشق تــــــــــوکردم تبا زنـــــــــــــده گانی، تبا زنده گانی

ولــی ای جفــــــــــاجو تو قـــــــــــــدرم ندانی، توقدرم ندانی

وفایت ندیدم به پیری رســیدم

کنون اشکُ ریزم به یادجوانی

پیـــــــــــــــــــــــرگردیــــــــــدمُ دل را به جــــــــــوانیِ دادم

مــــــــــــوسمم گرچـــــــــــــه خزان بود بهــــــــــاری کردم             

وفایت ندیدم به پیری رســیدم

کنون اشکُ ریزم به یادجوانی

جوانیِ گفت باپیر دل آگاه      که خم گشتی، چه میجوی دراین را

جوابش داد، پیرخوش تـــــــکلم         که ایــــــــــام جوانی کردم گمِ

وفایت ندیدم به پیری رســیدم

کنون اشکُ ریزم به یادجوانی

کنون اشکُ ریزم به یادجوانی

شـــــــــــدم پیرُ نظربـــــــــــــــــازی ، هنوزم هست باطفلان

که از طفلی نکردم جز نظربـــــــــــازی دیگربــــــــــــــازی

وفایت ندیدم به پیری رســیدم

کنون اشکُ ریزم به یادجوانی

کنون اشکُ ریزم به یادجوانی، به یادجوانی

ولی ای جفاجو تو قدرم ندانی، توقدرم ندانی

پیــــــــــــرم و آرزوی وصــــــــــــــــــل جوانــــــــان دارم

خــــــــــــــــانه ویـــــــــــــــران بودُ و حـسرت مهمان دارم

گرمی عشــــــــــــــق بسر، مـــــــــــوی سر از غصه سفید

زیــــــــــــــرخاکستر خــــــــــــــــــود آتـــــــــش پنهان دارم

وفایت ندیدم به پیری رســیدم

کنون اشکُ ریزم به یادجوانی

کنون اشکُ ریزم به یادجوانی، به یادجوانی

ولی ای جفاجو تو قدرم ندانی، توقدرم ندانی

دم صبح تو ای گل انیس دل ما

که با تو بگویم ز راز نــــهانی

ولی ای جفا جو تو قدرم ندانی