آنکس که منـــزه است زآب و گـــل مــا

آنکس که منـــزه است زآب و گـــل مــا

بی از عدم است خلــــوت محفــــل مـــا

نــــامش از پرده بســـر زبــــان می آیـد

والله کــــه نیست جــــای او جـــز دل ما

ای دانــــه ازین مـــزرع اندیشــه بـــرا

یعنــــی زطلســم الفت ریشــــه بــــــرا

افســـردگی لفظ بمعنــــــی مپسنـــــــــد

در شیـشـه چو رنگ باده از شیشه بـرا

آدم زادی کـــــــه معتبـــــر میگــــــردد

بعـــــد از عمـــــری پـــــدر میگـــــردد

تحصیل کمـــال جهـــلا این همه نیست

خــــر کره به یک دوسال خر میگردد

انکــــار و جـــدل بخـــود فــروشان گفتنـــد

تصــدیق و سلامت بخمــــوشــان گفتنـــــــد

آن معنــــی راحت کــه جهان طالب اوسـت

حـــــرف است که بـــا پنبـــه بگوشان گفتند

از یکســـو بیــدل آمد از یکســـو مـــا

او از عـــــدم و مـــا ز جهان یکتــــا

در عالـــم ادراک بهــــم جمـع شدیــم

چــــون وانگـــریم او کجا و ما کجــا

آهنـــگ جلالیـــکه بمش زیــــر شـــود

چــــون وانگــــری جمــال تاثیر شـــود

آن بادهء شعلـــه گون که دارد خورشیـد

در ســاغر مــاه چـون رسد شیر شـــود

آبیــــــار چمن رنـــگ، ســــــــراب است اینجا

آبیــــــار چمن رنـــگ، ســــــــراب است اینجا

در گل خنــــده ی تصویــــــر گلاب است اینجا

وهـــــم تا کـــــی شمـرد سال و مه فرصت کار

شیشه ی ساعت مـــوهــــــوم حباب است اینجا

چیست گـــــــردون، هوس افزای خیالات عدم

عالمـــــی را به همین صفر حساب است اینجا

چـــــه قدر شب رود از خود که کند گـرد سحر

مــــــو سفیدی عـــــرق سعی شباب است اینجا

قد خــــم گشتــه، نشان می دهد از وحشت عمر

بـــــر در خــــانه از آن حلقه رکاب است اینجا

عشق ز اول علـــــم لغــــزش پـــــــاداشت بلند

عـــــــذر مستان به لب موج شراب است اینجا

بـــوریا راحت مخمـل بـــــه فــــــراموشی داد

صد جنون شور نیستان رگ خواب است اینجا

لــــذت داغ جگـــــــر حق فـــرامــوشی نیست

قسمتــــی در نمـــک اشک کبـــاب است اینجا

همــــه در سعــــی فنـــــا پیشتر از یکدیگریم

بــا شـــرر سنگ گــــروتاز شتاب است اینجا

رستن از آفت امکـان تهــــی از خود شدنست

تــــو ز کشتی مگـــــــذر عالم آب است اینجا

زین همـــــه علم و عمل قدر خموشی دریاب

هرکجا بحث ســـوالی ست جواب است اینجا

بیــدل آن فتنـــــه که تــــوفان قیـــــامت دارد

غیـر دل نیست همین خانه خراب است اینجا

 

پــی اشــک مــــــن نــدانــم بکجــا رسيـــده باشــد

 

پــی اشــک مــــــن نــدانــم بکجــا رسيـــده باشــد

زپيـــت دويـــدنی داشت بـرهـی چکيــده باشـــــــد

ز نگــاه ســر کشيــدن بـرخت چــه احتمال اســت

مگـــر از کميــن حيـــرت مـژه قـد کشيده باشــــد

تـب و تـاب مـوج بـايـد ز غـــــرور بحــــر ديـدن

چـــــــه رســـد بحالم آنکس کــه تــرا نديده باشــد

بـــه نسيمـی از اجــابـت چمـــــن حضور داريـــم

دل چــــاک بــال ميــزد سحــری دميـــده باشـــــد

بچمـــن ز خــــون بسمل همـه جا بهار ناز اســت

دم تيـــغ آن تبســم رگ گـــل بــريــــــده باشــــــد

دل ما نـداشــت چيـــزی کــه تـوان نمـود صيـدش

ســر زلفــت از خجالـت چقــــدر خميــده باشــــد

چــه بلنـدی و چه پستی چـه عدم چه مالک هستی

نشنيــده ايــم جــايــی کـه کس آرميــده باشـــــــــد

بــم و زيـــر هستی مــا خـــروش سـاز عنقاســت

شنــو از کسی کــه او هـم ز کسی شنيـــده باشـــد

ز طـــريـق شمع غـافــل مگــــذر دريــن بيــابــان

مـــــژه آب ده زخاری که بپــــــا خليــــده باشــــد

بــدماغ دعوی ء عشــق سـر بوالهـوس بلنــد است

مگـــــر از دکـان قصـاب جگــری ــريده باشــــد

همـــه کس ســراغ مطلب بـدری رسـانـد و نـازيـد

مـــــن و نـازنينـم جـــايــی کـه بلب رسيده باشــــد

بهــــزار پـــرده (بيــــدل) زدهان بی نشــــانــــش

سخنـی شنيــده ام مـن کـه کسی نـديــــده باشــــــد

 

 

 

زنـــد گی محـــرم تکــــــــرار است و بـس

زنـــد گی محـــرم تکــــــــرار است و بـس

چــون شرر این جلــــوه یک بار است وبس

از عـــــدم جــــو ئیـــــد صبــح ای عا قلان

عـــا لمـــــی اینجــــــا شب تــار است وبس

از ضعیفـــی بـــــــر رخ تصـــویــــر مــــا

رنــگ اگـــر گــل میکنـــد بـار است و بس

غفلـــــت مـــا پــــرده بیگا نگـــــــــــی ست

محـرمان را غیــر هــم بــــــار است و بـس

کیست تــــا فهمـــد زبـــــــان عجــــــز مــا

نــالـــه اینجـــا نبــض بیمــــــار است وبس

نیست آفـــــــاق از دل سنگیــــن تهــــــــی

هـــــر کجــا رفتیم کــــــوهسار است وبس

از شکست شیشــــه دلهـــــــــا مپــــــرس

ششجهت یک تیشـــــــــتر زار است وبس

در تحیـــــــــر لـــــذت دیـــوار کــــــــــو

دیــــده ی آئینـــــــه بیـــــدار است وبـــس

اختــــــــلاط خلـــــق نبـــود بــی گــــزند

بــــزم سخـــــن حلــــقه مــار است وبس

ای ســرت چــون شعلـه پــــر باد غرور

اینکـــــه گـردن می کشی دار است وبس

بیـــــــــدل از زنـــــدا نیــان الفتــــــــیم

بــوی گــــل را رنگ دیوار است و بس

شب که طــوفان جوشی چشم تــــرم آمــد به یــاد

شب که طــوفان جوشی چشم تــــرم آمــد به یــاد

فکـــر دل کـــردم بلای دیگـــــــرم آمـــــد به یـاد

با کــدامین آبرو خــــاک درش خــــــواهی شــدن

داغ شو ای جبهــه دامـــــان تــرم آمــــد به یــــاد

نقش پایی کــرد گــل بیتابی ام در خــــون نشانـــد

پهلوی در خـــــواب دیــدم بستــرم آمـــد به یــــاد

ذره را دیــدم پر افشــان هـــــــــــوای نیستــــــی

نقطه ای از انتخـــــــاب دفتــــــرم آمــد به یـــــاد

در گـــریبان غوطــه خــوردم رستو ازآشوب دهر

کشتی ام میبرد و طــوفان لنـگـــــــرم آمــد به یـاد

تا سحـــر بی پـــرده گـــردد شبنم ازخورفته است

الـــــوداع ای هــم نشینـــان دلبـــــرم آمــــد به یاد

حسرت طــوفــان بهــار عــالــــم مخمــــــوریــــم

هـــر قـــدرگـــردید رنگـــــم ساغر آمـــد به یــــاد

ای فــــراموشی کجـــائی تا به فریـــــادم رســــــی

باز احـــــوال دل غمپــــــــرورم آمـــــــد بــه یـــاد

بیــــدل اظهـــار کمالـــم محـــــو نقصان بوده اسـت

تا شکست آئینــــه عـــرض جــــوهـــرم آمد به یـاد

خامـــــوشم و بیتابی فــریاد نــــــــدارم

 

خامـــــوشم و بیتابی فــریاد نــــــــدارم

چندانکه فرامـــوش توام یاد نــــــــدارم

این ناله که قد میکشد از سینه ای تنگــم

تصویر نهال زغــــم آزاد تــــــــو دارم

تمثال گل و رنگ بهـــــارم چـه فریبـــد

مــن آئینــــه حسن خـــداد تـــــــو دارم

هــر چند به صد رنگ زنم دست تصنع

چـــون وانگـــرم خامه بهزاد تــو دارم

تا زنده ام از جـان کنی ام نیست رهائی

شیرینــی و من خـــدمت فرهاد تودارم

گو شیشه ای امکان شکند سنگ حوادث

من طــاقـــی از ابروی پریزاد تـو دارم

پرواز نفس یـــاد گـــرفتاری شوق است

این یک دو پــر از خانه صیاد تـو دارم

چشمت به نگاهی زجهــــان منتخبم کرد

تمغای قبــول از اثـــر صاد تـــــو دارم

مطرب چــه تراود زنی بی نفس مــــن

هــر ناله که دارم از ارشاد تـــــو دارم

بیدل تــو به من هیچ مـــــدارا ننمـــودی

عمریست کـــه پاس دل نــاشاد تو دارم

بــا صــد حضــور باز طلبگـــارت آمــــدم

 

بــا صــد حضــور باز طلبگـــارت آمــــدم

دست چمـــن گــــرفته به گلــزارات آمــدم

جمیعتی دلیــل جهــــــان امیـــــــد بـــــــود

خوابیــــدم و به سایـــــه ای دیــوارت آمدم

شغل نیساز و نـــاز مکـــــرر نمــــی شود

بــودم اسِِِیــــر و بـــاز گــــرفتارت آمـــدم

بیع و شرای چارسوی عشق دیگـــر اسـت

خــــود را فــروختم که خـــریدارت آمــدم

احسان بهر چه می خردم سود مـــدعاسـت

از قیمتم مپـــرس به بازارت آمـــــــــــــدم

قطع نظـــر زهـــر دو جهــــــان کفیل شــد

تا یک نگـــاه قابل دیـــدارت آمــــــــــــــدم

مستــــانه می روم زخود نشئــه رهبر است

گــــویا به یـــاد نــــرگس خمـــارت آمــــدم

وقف طـــــراوت مــــــن بیـــــــدل تبسمــی

پـــر تشنه کـــام لعــل شکـــر بـارت آمــدم

آسودگـــــان گـــــــوشه ی دامـــان بوریا

آسودگـــــان گـــــــوشه ی دامـــان بوریا

مخمــل خـــــــریده انــــــد ز دکان بوریا

بــــی باک پــــــــا منه به ادبگاه اهل فقر

خـــــوابیده است شیـــــر نیستـــان بوریا

بــــوی گل ادب ز دمــــاغـــم نمــی رود

غلتیــــده ام دو روز به دامــــــــان بوریا

از عالــــم تسلــــی خاکــــــم اشاره ایست

غـــافل نــــــی ام ز چشمک پنهان بوریا

صد خامه بشکنی که به مشق ادب رسی

خط هــــاست در کتاب دبستـــــان بوریا

بی خـــوابی کـه زحمت پهلوی کس مباد

برخـــــاسته است از صف مژگان بوریا

زین جـــــاده انحــــراف نـــدارد فتادگی

مسطر زده است صفحه ی میدان بوریا

فقــــــرم به پــــــایداری نقش بنای عجز

آخــــر زمین گـــــــرفت به دندان بوریا

لب بسته ی حــلاوت کنج قنــــــــــاعتیم

نــــی بی صداست در شکـرستان بوریا

بیدل فـــریب نعمت دیگر کـه می خورد

مهمان راحتــــــم بــه سـر خــوان بوریا

 

آخـــر ز فقــــر بر ســـر دنیـــــا زدیـــــم پا

آخـــر ز فقــــر بر ســـر دنیـــــا زدیـــــم پا

خلقـــــی به جـــاه تکیـــــه زد و ما زدیم ما

فــرقی نداشت عزت و خواری درین بساط

بیـــــدار شـــد غنــــا به طمع تــــــا زدیم پا

از اصل، دور مـــانـــد جهانی به ذوق فرع

ما هـــــم یک ابگینه بـــــه خــــارا زدیم پا

عمــــریست طعمه خـــــــوار هجوم ندامتیم

یارب چــــرا چــــو مــــوج به دریا زدیم پا

زین مشت پــــــر که رهـزن آرام کس مباد

بـــــر آشیــــــان الفت عنقــــــا زدیــــــم پا

قــــــدر شکست دل نشناسی ستمکشی ست

مـــــا بی خبــــر به ریزه ی مینــــا زدیم پا

طــــی شد به وهم عمر چـه دنیا چه آخرت

زین یک نفس تپش بــــه کجا هـــا زدیم پا

مـــــژگــان بسته سیر دو عالم خیال داشت

از شــوخی نگـــــه به تمـــــاشــــا زدیم پا

شــــرم سجــــــود او عرقی چند ساز کرد

کــــز جبهــــه ســـــــودنی به ثریا زدیم پا

وامــاندگـــی چـــو موج گهر بی غنا نبود

بـــر عالــــمی ز آبلــــه ی پــــا زدیـــم پا

چــــون اشک شمــع در قدم عجز داشتیم

لغـــــزیدنی کـــــه بر همه اعضا زدیم پا

بیـدل زبس سراسر این دشت کلفت است

جــــز گرد بر نخاست به هر جا زدیم پا 

عـــاشق گـــــر از سبحه و زنـــار نـویسند

عـــاشق گـــــر از سبحه و زنـــار نـویسند

درد ســر دلهـــای گـــــرفتــــــار نویســنـد

آن معنــی تحقیــق کـــــه تکــــــرار نـدارد

بــــر صفحه زننــــد آتش و یکبـــار نویسند

شــرح جگــر چاک من این کهنــه دبیــران

هـــر چنــد نویسنــد چه مقـــدار نــــویسنـد

قاصـــد به محبـــان ز تمنـــا چه رسانــــــد

آیینـــه بیـــاریـــد کـــــه دیـــدار نــــویسنـد

صد عمــــر ابـــد دفتــــــر اعجــاز گشایــد

کـــز قامت موزون تــــــو رفتـــار نویسنـد

امیـــد پیامیست بـــه زلف از دل تنگــــــــم

سطـــری اگـــر از نقطه گـــره دار نویسند

بگــــذار که نقش خط پیشــانـــــی مــــا را

بـــر طاق پر بخـــانــــــه ای اسرار نویسند

تـــا حشـر زمنت به تـــه سنــــگ بخـوابـم

گـــر بر سر من سایـــه ای دیوار نویسنـــد

در روز تـــوان خـــواند خط جبهــه بیـــدل

چـــون شمع همه گـــر به شب تار نویسنـد

سوخته لالــه زار من

 

سوخته لالــه زار من رفتـــه گــل از کنــــار مـن

بیتو نه رنگم و نــه بو ای قــــــدمت بهـــــار مــن

دوش نسیم مـــــژده ای گــــــل بـسر امیــــــد زد

کـــز ره دور می رسد سرو چمــــن ســوار مـن

گـــــر بتبسمی رسد صبح بهــــــــار وعــــده ات

آئینه مـــوج گــل زند تا ابــــــد از غبـــــار مـــن

گـــــر همـه زخم خورده ام گل زکف تو برده ام

باغ حناست هر کجا خـــون چکــد از شکار مـن

فـــرصت دیگرم کجاست تا کنـــــم آرزو وصــل

راه عـــــدم سپیــد کــــرد ششجهــت انتظار مــن

عکس تحریر آب رنــگ منفعــل است از آئینـــه

گــــرد نفس نمــی کنـــد هستــی ء من زعار من

آه سپنـــد حسرتـــم گــــــرمــی مجمـــری ندیـــد

سوختنم همـــان بجـــاست نــاله نکـــرد کار مــن

کاش بـــوامی از عـــرق حق وفــــــا ادا شــــود

نم نگذشت در جبین گـــــــریه ء شرمســـــار من

خاک طپیدنـــم که برد گرد مــــــرا بکـــوی تـــو

بنده ء حیـــرتم که کــرد آئینــــــه ات دچـــار من

ظاهر و باطن دگــــر نیست بساز ایــــن نشـــــاط

تامن وتــو اثـــر نواست نغـمـــه ء توست تار مـن

گـــر به سپهرم التجاست ورمــه و مهرم آشناست

بیـــدل بیکس تــــوام غیـــر تـــو کیـست یــار مـن