كس نشد پيدا كــــه در بزمت مـــرا يــاد آورد

مشت خــــاكم را مــگر بر درگهت بــاد آورد

يك رفيق دست گيری در جهـــان پيــــدا نشــد

تــــا بپــــــای قصر شيرين نعش فرهـاد آورد 

                                                   در دل خــــوبان نمی بخشــــد اثــــر آيا چـرا

        سنگ را آه و فغــــــان من بــــــه فرياد آورد 

آرزوی مرغ دل زين شيوه حيرانم كه چيست

تير خــــــون آلود خــــود را نزد صياد آورد

در صف عشــاق ميبالــــــد دل نــــــاشاد من

گـــــر بدشنامی لب لعـــلت مــــــرا ياد آورد 

 

                                                   دل كند لخت جـــــگر را نذر خشم گـــلرخان

                                                   همچو آن طفلی كــــه حلوا پيش استــاد آورد 

باشد آن روزی كه آنشوخ فــــرامش كـار من

يــــــاد از حــــــال من غمگين ناشـــــاد آورد

كيست تا ازروی غمخواری درين دشت جنون

بهر دست وپــــــای من زنجير فـــــولاد آورد 

                                                   عشقری از روی عــــــلم و فن نميسازد غزل

                                                   اينقـــــــدر مضمون نــــــو طبع خدا داد آورد